afscheid en herinneringen

Carmen * 28 november 1969 † 1 maart 1980	Onze oudste dochter. Bij haar geboorte een wolk van een baby. Een kind met een lief en zacht karakter. Die glimlach was er altijd, zelfs toen ze later in het ziekenhuis werd opgenomen en daar 3 maanden verbleef. Ze was altijd heel zuinig en netjes op haar spulletjes. Nooit zal ik die dag vergeten dat ze een keer tegen me loog en ik daarover best boos was. Even later kwam ze huilend naar me toe en gaf me een klein briefje, daar stond: "mam, ik zal nooit meer liegen". Deze schat bewaard in een mapje in m'n portemonnaie gaat overal met me mee. Lieve meid, wij hebben maar zo kort van jou kunnen genieten maar zijn dankbaar dat we jou hebben gekregen, jou hebben gekend en mochten verzorgen.
Yvonne * 22 oktober 1942 † 16 april 1989	Yvonne leek qua karakter en uiterlijk veel op Dick. Zacht, lief en heel veel geduld. Haar gezin was alles voor haar, vooral de beide kinderen. Wij waren net getrouwd toen ze een keer op bezoek kwam met een kadotje dat ik altijd zorgvuldig heb bewaard, nog steeds gebruik en nu vergeeld en bijna versleten is: mijn eerste Indonesich kookboekje ! We konden het samen heel goed vinden, hebben veel gelachen maar 't was veel te kort.
Peter * 6 december 1940 † 4 september 1992	Een lieve rustige man. Lezen en tuinieren was zijn grootste hobby. Een mooie werkkamer met boekenkasten en ontelbare boeken. En natuurlijk de prachtige grote tuin waar hij menige uren heeft door gebracht. Zo zal Peter in mijn herinnering blijven, in zijn eigen stoel voor de open haard met 'n sigaartje en een glaasje rode wijn en natuurlijk z'n prachtige tuin waar wij als familieleden ook vaak van mee mochten genieten. Die tijd komt nooit weer.
Vader * 24 mei 1908 † 21 april 1997	Een man met een hart van goud. Ik was z'n "meisje". De woorden die hij ooit tegen me zei zal ik nooit meer vergeten: " meisje, je bent met mijn beste zoon getrouwd !" Bij elk bezoekje zorgde vader altijd dat er wat lekkers bij de koffie was en dan zei hij:" meisje, ik heb voor jou een heerlijke taart gekocht, zonder slagroom ! Vader had tijdens een werkreis naar Aruba daar een tafel laten maken. Toen 't eindelijk uit Aruba in Nederland was aangekomen liet hij z'n nieuwe aanwinst trots aan de hele familie zien. Ik was de enige die 't prachtig vond. Op een dag zei hij: "meisje, later krijg jij deze tafel, hij is van jou". De tafel heeft een speciaal plekje in onze woonkamer.
Pap * 20 april 1923 † 18 augustus 2001	Een lievere en zorgzamere (stief)-vader kon ik me niet voorstellen. Vanaf mijn vijfde jaar heeft hij mij als z'n eigen kind opgevoed. Pap was gesteld op orde en precisie. Was altijd behulpzaam. Als er iets kapot was, was het altijd:" pap maakt 't wel" of "ik vraag 't wel aan pap". Dat hij vroeger heeft gevaren vertelde hij graag aan een ieder die het wilde horen.. Hij kon ook eindeloos over Indonesië praten en alle verhalen over Indonesië van nu kon hij niet geloven. En natuurlijk at hij 't liefst Indonesich met heel veel tjabe rawit ! Lieve Pap, bedankt voor alles.
Moeder * 11 juli 1913 † 11 oktober 2001	Een schat. In het begin vond ik moeder stug en arrogant maar dat veranderde heel snel. Ze was altijd deftig en sjiek gekleed, ik zei altijd:" als een koningin". Ooit had ze als nagerecht "Blanc-mangger" gemaakt, die ik niet zo lekker vond. Oeps, dat had ik nooit mogen zeggen. Maar zoals moeder "Haas" kon klaarmaken, heerlijk ! Later hebben wij 't recept "Haas à la Haars" genoemd. Het handgeschreven recept heb ik nog steeds in een plakboek bewaard.
Mam * 21 augustus 1930 † 16 februari 2003	Ik was haar oudste dochter. Mam was lief en zorgzaam, maar af en toe kon ze heel streng zijn. Je kon altijd een beroep op haar doen, oppassen of koken. Ze vond het altijd leuk als de hele familie op een verjaardag bij elkaar was en stond dan de hele dag in de keuken om voor ons een heerlijke rijsttafel voor te bereiden. Lieve mam, je kon het niet weten maar ik had de dag voordat je stierf de reis geboekt om jou te zien en om jou persoonlijk te kunnen zeggen dat ik je niet met opzet verdriet heb aangedaan. Toen was ik mezelf niet. Heb er net als jij veel verdriet van, maar weet zeker dat je me dit had vergeven.
Henny * 17 april 1949 † 29 september 2003	Henny, mijn favoriete zwager ! Eenvoudig en rustig, heel lief en geduldig, vriendelijk, behulpzaam, een zorgzame man en vader, dol op z'n vrouw en trots op zijn twee jongens, kortom een man om van te houden. Een Eijsdenaar in hart en nieren ! Henny had een grote liefde voor bloemen en planten, zijn tuin, een plaatje ! Hij hechte er heel veel waarde aan om op traditionele feestdagen met z'n gezin samen te zijn, voor niemand zou hij hiervan afwijken. Heb respect zoals Henny met de naderende dood omging. Dankbaar zijn wij dat wij waardig afscheid hebben genomen.. Lieve Henny, van jou hebben wij zoveel mooie en lieve herinneringen, wij zullen je nooit vergeten.
Mary Ann * 30 april 1960 † 23 januari 2004	Een mooie vrouw met gitzwarte lange haren. Eigenlijk hebben wij Mary Ann weinig gezien. De meeste familie feestjes moest ze verstek laten gaan. Wij wisten allemaal dat 't voor haar een opgave was om aanwezig te zijn. Ze was gauw moe en had veel rust nodig. Ze praatte graag over de Filipijnen, haar geboorteland en omdat ik in Indonesië ben geboren klikte 't tussen ons meteen. Kerst 2001 was ze met Venant bij mam op bezoek. Wij waren er ook. Mary Ann en mam hadden elkaar gevonden en hebben de hele middag gezellig gekwebbeld. Lieve Mary Ann, we hebben jou maar even mogen kennen.
Hans * 2 april 1944 † 25 juli 2005	Tweelingbroer van Dick. De mooiste herinnering aan Hans is ons huis op Corsica. Voor mij persoonlijk omdat hij mij altijd "Hebetje" noemde. Hans dacht aan alles en was er overal bij. Wij hadden weinig contact met elkaar maar toch was er een band. Lieve Hans, de dag voordat je in het ziekenhuis werd opgenomen heb ik over jou gedroomd en 2 dagen later weer. Ik zei:" we hebben tijd", jij antwoordde:" maar niet zolang meer". Ben zo dankbaar dat ik van jou nog afscheid heb genomen, je was nog zo goed. We hebben zelfs gelachen omdat je wel een koud biertje lustte. Wij zullen je missen, vooral je emails op 1 maart en 28 november. Bedankt dat je al die jaren er aan hebt gedacht, met ons mee leefde, bedankt voor wat je voor ons hebt gedaan.
Dick * 2 april 1944 † 16 september 2006	*We staan niet altijd stil bij het woord "samen", maar het is een groot gemis als "samen" uit je leven is.* Verdrietig heb ik afscheid genomen van mijn levensgezel, mijn maatje, mijn alles. 39 jaar hebben wij lief en leed gedeeld. Dick heeft er voor gekozen om in 1997 - hij was toen 53 - met vervroegd pensioen te gaan, samen hebben wij besloten om hetzelfde jaar naar Corsica te verhuizen. Wij hebben er nooit spijt van gehad, het werden onze mooiste jaren. Lieve schat, Zo onverwachts zoals jij in mijn leven kwam zo onverwachts ging je ook weer. Veel te vroeg, in de mooiste tijd van je leven. Waarom ? Hoe is het toch mogelijk ? Je was nooit ziek, je had nooit klachten. Je was altijd bezig. Als je niets te klussen had dan zat je rustig in je hoekje op het terras te lezen of muziek te luisteren. Je wandelde graag, iedere ochtend je vaste loopje naar het strand, na de middag nog eens enkele flinke wandelingen. Op Corsica was je gelukkig, wij waren gelukkig. Corsica was je leven. Een rustig leven zonder stress. Ik kan het nog steeds niet geloven, laat staan beseffen. Ons huisje, bijna alles met jou handen, met liefde gemaakt en opgeknapt, was je trots. Het hele huis ben jij. Wij hebben samen altijd en alles gedeeld en wij hadden samen nog zoveel plannen. De leegte die je achterlaat is niet te beschrijven. Ik ben dankbaar voor de ontelbare mooie herinneringen rond en in ons huis die mij helpen verder te gaan, maar ik zal je vreselijk missen. Bedankt voor de prachtige jaren, alle mooie momenten, bedankt voor je eindeloze geduld, bedankt voor alles ! Deze lieve woorden heb ik zo vaak gehoord maar zo weinig gezegd: " Ik hou van jou". Voor altijd leef je verder in mijn hart en gedachten. Tot ziens................